قسمت اين بود که من با تو معاصر باشم

تا در اين قصه ی پر حادثه حاضر باشم

حکم پيشانی ام اين بود که تو گم شوی و

من به دنبال تو يک عمر مسافر باشم

تو پری باشی و تا آنسوی دريا بروی

من به سودای تو يک مرغ مهاجر باشم

قسمت اين بود ، چرا از تو شکايت بکنم ؟!

يا در اين قصه به دنبال مقصر باشم ؟

شايد اينگونه خدا خواست مرا زجر دهد

تا برازنده ی اسم خوش شاعر باشم

شايد ابليس تو را شيطنت آموخت که من

در پس پرده ی ايمان به تو کافر باشم

دردم اين است که بايد پس از اين قسمتها

سالها منتظر قسمت آخر باشم !!

این آخرین پست این بلاگ بود و اگر حرفی بود و عمری بود و بهانه ای برای بودن جای دیگری خواهم گفت

خطاب به او که عاشق بود و عاشق ماندو عاشق رفت

قبل از هر چیز از همه شما که اومدین اینجا و با حرفهای قشنگتون منو دلداری دادین ممنونم.خوشحالم که اگر تو دنیای واقعی کمتر کسی منو درک کرده حداقل توی این دنیای مجازی کسی بود که بهم تسلیت بگه و برام آرزوی صبر داشته باشه...

بعد از اینکه اتوبوس از ترمینال خارج شد دلشوره لعنتی من به اوج خودش رسید.گوشی رو از جیبم درآوردم که بهش بگم حال خوبی ندارم.

وقتی نیستی گل هستی

خشک و بی رنگ میشه

نمیدونی چقدر

دلم برات تنگ میشه

عزیز دلم دیشب از اصفهان برگشته...امشب شب تولدشه...دلم می خواست کنارش باشم...اما حیف که نمی تونم !

نمی دونم کی میایی اینجا و این پستو میخونی ... ولی من... الان... اینجا...برای بار نمی دونم چندم؟میگم که عزیزم خیلی دوست دارم ... و از صمیم قلبم می گم که :

تولدت مبارک !